De term ‘Zwervende erven’ staat symbool voor een stelling en denkwijze in de archeologie; de stelling is dat in de bronstijd mensen verhuisden met hun hele ‘hebben en houwen’, het hele erf, van locatie naar locatie, de vruchtbare grond achterna. Het erf stond gemiddeld 30 jaar op een zelfde plek, waarna de boerderij was uitgewoond en de grond was uitgeput.
Door Honderdmorgen 2010 wordt de term vrij geïnterpreteerd. Niet de verschraling van de bodem of de uitgewoonde boerderij staat centraal maar het zwerven an sich. De mens die langs de oevers van de rivieren dwaalt komt onderweg erven tegen die uitnodigen voor tijdelijk verblijf en een veilig heenkomen zijn.
De rivieren in Lingewaard zijn bepalend in het gebied aanwezig. Vandaag de dag, maar ook in de geschiedenis van het landschap. De Linge, de Waal en de Rijn meanderen al eeuwen door het landschap en zoeken steeds weer nieuwe wegen om weg te stromen. Met de komst van het Pannerdensch Kanaal, door mensenhanden gegraven, werd ‘het waterbeest’ na nog enkele keren venijnig van zich af te bijten, definitief getemd. De stromen kwamen in rustiger vaarwater. Nog steeds overstromen Honderdmorgen, maar binnen de dijken is het al eeuwen relatief rustig. Door het aanzwellen en droogvallen van de rivieren zijn in het verleden dorpen door het water van elkaar gescheiden of naar elkaar toegegroeid. Huizen zijn opgenomen in de nattigheid en dorpen verplaatsten zich op hun vlucht voor het wassende water.
Vanuit het huidige debat over veiligheid en natuur, worden de beslissingen genomen door deskundigen en politici. Het waterbeest schijnt zijn krachten weer op te bouwen en het verlangen om terug te keren naar een oude, oorspronkelijke natuur mag in de nieuw opgevatte strijd meedeinen.
Stichting Honderdmorgen heeft voor ogen dat in de zomer van 2010 langs de oevers van de Waal, Rijn en ‘t Pannerdensch Kanaal, vele ‘zwervende erven’, opgetrokken uit de overvloedig aanwezige rivierklei in het gebied, een mooie verblijfsplek krijgen. Deze rustpunten nestelen zich in de natuur en bieden uitzicht op het omringende landschap. Ze vormen tegelijkertijd een tijdelijk veilig thuis en heenkomen bij de hier immer wisselende elementen en waterstanden.
De cultuur in Lingewaard kwam voort uit wat de rivier gaf of nam. De vele steenfabrieken in het gebied, die zich vestigden vanwege de aanwezigheid van klei, zijn de getuigen van de oude cultuur van het gebied.
De steenfabrieken zien in het samenwerken met kunstenaars, vormgevers en architecten een manier om tot innovatieve ontdekkingen te komen met betrekking tot het materiaal. Kunstenaars en architecten worden aangemoedigd om het experiment met klei en baksteen aan te gaan.